mércores, 21 de febreiro de 2024

Presas fáciles de Miguelanxo Prado, recensión de Carla Souto Duro (1º Bach B)

Presas fáciles é un cómic escrito por Miguelanxo Prado en 2016 que trata da vinganza protagonizada por un grupo de anciáns cara os traballadores de diferentes bancos de cartos que, tendo en conta os problemas da maior idade, aproveitan para apoderarse dos ingresos dos vellos, provocando ao comezo do libro o suicidio dunha parella de vellos, Pilar e Pablo, o que causa as diversas mortes por envelenamento de persoas relacionadas co banco.

Estes asasinatos están ambientados en lugares da Coruña, como o Obelisco, a Torre de Hércules ou María Pita. Nesta historia destaca o duro traballo dos investigadores Sotillo e Olga, quen levaron o caso ata o final prestando gran atención a cada unha das mortes e dos sospeitosos.

Esta obra trata algúns temas socioeconómicos que podemos relacionar coa realidade actual, como a crise económica, os preferentes… Nestas situacións, podemos observar como os máis poderosos, é dicir, os bancos, aprovéitanse (como mencionei anteriormente) dos máis débiles. Ademais, aínda que a resposta dos anciáns non fora a máis adecuada, poderiamos empatizar coa súa situación e a súa debilidade para ter que afrontar eses sucesos día a día.

Como opinión persoal, gustaríame recalcar a profundidade dos temas que posúe o agrumento e a maneira na que reflexionas acerca deles, pois isto ocasiona unha gran importancia nos problemas que ocorren no mundo e na forma na que nos afectan. Á parte, é unha obra sinxela de ler e entender e é moi curta. O autor en todo momento soubo manexar o tema e o léxico; o único dilema que observei foi a diversa cantidade de nomes que xorden durante a historia, xa que nalgúns momentos perdíame co personaxe e debía retroceder a lectura, pero exceptuando isto é un libro estupendo para ler a calquera idade.


sábado, 17 de febreiro de 2024

Ulf de Jacobusland. Os viquingos en Galicia de Alberto Varela Ferreiro, debuxo de Rubén Corredoiras Mahía (1º Bach A)

 



Enderezo descoñecido de Kressmann Taylor, recensión de Iván Ramos Sánchez (1º Bach A)

Este libro escrito por Kressmann Taylor é unha gran obra moi traballada, xa que é complicado que un libro de soamente setenta páxinas sexa tan completo e tan interesante.

Sabendo do que trata, todo o anterior impresiona ainda máis, posto que tratar en tan pouco un tema tan complexo como pode ser a Alemaña nazi e a súa ideoloxía e de forma tan sinxela é incrible.

O libro trata de dous protagonistas, Martin Schulse e Max Eisenstein os cales son socios nunha galería de atrte en Estados Unidos. Martin decide volver á súa terra natal, Alemaña, onde é calado por un discurso de Hitler.

O resto da obra trata das cartas que se mandan estes dous amigos. Un dato moi curioso do que me enterei foi que este libro foi escrito un ano antes da Segunda Guerra Mundial, e por iso pódese ver un cambio epistemolóxico nun dos personaxes.

En resumo, este libro é unha obra curta, polo tanto amena, interesante e aditiva. Teño que agradecerlle ao meu compañeiro Lois o recomendarme esta gran obra.

O bichero de Luís Davila, recensión de Manuel Luis Gómez Vázquez (1º Bach B)


O libro do que vou falar é O Bichero. O autor de libro/deseñador é Luis Davila Malvido nacido en Pontevedra en 1972 pero criado en Bueu. É un deseñador gráfico, pintor e viñetista galego do que destaca o seu traballo O Bichero para Faro de Vigo. Ademais ten outros traballos como Fotomatón.

O seu traballo está influenciado por Quino, un humorista gráfico. Luis Davila formouse na Escola de Arte Superior de Deseño Pablo Picasso da Coruña. Fixo os espectáculos Menú do día e Menú de noite. Recibiu varios premios debido ao seu traballo. O último foi en 2023 o premio Trasalba.

A continuación imos desglosar a obra máis importante deste debuxante pontevedrés: O Bichero. Esta composición divídese en función dos temas aos que fai mención con moita retranca e acompañado das viñetas en cor que completan a visión do autor.

Nesta obra os temas a tratar son: "Política", "Xente de aquí" e "Un pouco de todo". En canto ás personaxes empregadas, o autor non fai distincións utilizando tanto xente da vila, xente urbanita, nenos, maiores e ata ``fodechinchos´´.

Todalas viñetas están escritas en galego e empregan nalgunhas o uso da gheada o que supón un empurrón do galego nos medios escritos e xa conta con recoñecemento polo labor de espallar o coñecemento das súas viñetas.

En conclusión, a miña opinión sobre o libro é que non está nada mal, aprendín moito vocabulario novo do galego que nunca escoitara, e rinme  moito vendo as viñetas, é un libro entretido e moi bo para pasar o tempo.