A mocidade e o galego, Violeta Cousillas Cao (4º ESO C)

A cultura da nosa comunidade autónoma, ao igual que a cultura catalá e a cultura de Euskadi para os seus respectivos habitantes, é algo do que deberiamos sentir orgullo e falar a lingua sen ningún tipo de problema.

O caso é que se está a perder o costume de falar o galego entre a xuventude (na que eu me inclúo). Isto implica que, cando estas xeracións antecesoras, que aínda preservan o galego (máis ou menos, dependendo da zona, pois alguén da Coruña non vai falar habitualmente igual o galego que alguén de Burela, por exemplo), cando elas xa non estean, a cultura galega (e non soamente a lingua, xa sexan costumes ou sabedorías) perderase, e pouco a pouco Galicia será un Madrid máis, do que soamente quedará o acento (e a medida que pase o tempo, nin iso?). 

Eu, coma persoa adolescente e da Coruña, podo dicir que actualmente á xente da miña idade parécelle raro encontrar a xente da nosa xeración falando galego, e normalmente identificámolos con xente de vilas, pois na Coruña moi pouca xente o fala. Iso é bastante decepcionante, e fastídiame moito que así sexa. Usamos o galego en contextos familiares e en clase de galego, principalmente, polo que non temos o hábito de falalo e cometemos bastantes erros. E non só iso, pois tamén perdemos o costume de cousas que ao igual os adolescentes doutras xeracións facían.

Eu penso que o galego é tamén unha lingua e unha cultura fermosa, e deberiamos de preservala e presumir dela como se fai co euskera e co catalán.

Preservar a identidade cultural galega, Manuela Díaz Real (4º ESO C)

Preservar a cultura é un esforzo que merece a pena. Coñecer e apreciar os costumes, o traballo intelectual e artístico e o uso de lingua dos nosos antepasados é importante e beneficioso para nosa sociedade en progreso, que avanza tan rápido que ás veces esquecemos a marca profunda que deixaron aquelas persoas ao longo da historia. A cultura debería ser vista como un tesouro e valorada como tal e é a nosa responsabilidade como sociedade mantela  e incentivar o máximo posible a creación de medios culturais que queden para a posteridade.

Crear arte, buscar e difundir coñecemento, desenvolver a linguaxe, etc., son accións moi humanas, que nos diferencian do resto de animais. O ser humano, dende o principio, buscou sempre formas de aumentar os seus coñecementos e capacidades, xa sexan en beneficio propio ou para o resto de persoas. Este pracer por aprender é algo propio de nós e é o que nos levou a intentar compartir os nosos descubrimentos e sentimentos ao respecto por medio da escritura, a arte, a danza, as tradicións, a linguaxe...

Milleiros de anos pasaron ata chegar agora onde estamos, grazas a eses avances de todas esas persoas que, aínda que con actos pequenos, deixaron a súa pegada na nosa sociedade.

O que me parece a min máis interesante é como evoluciona a cultura en cada parte do mundo. Como en cada lugar, as persoas aprenderon a mirar o mundo coas condicións de cada contorno, creando así unha identidade diferente e única para cada grupo. Por iso, resulta triste que culturas máis grandes absorban lentamente a outras máis minoritarias, tendendo a unha hexemonía que borra as súas diferenzas, perdéndose así unha parte moi importante da identidade do pobo.

Non digo que non debamos tomar inspiración e referencias doutras culturas que poderían ser beneficiosas para nós como sociedade, senón que non podemos deixarnos perder por completo pola hexemonía que a globalización actual quere impoñer cada vez máis sobre todo o mundo. 

Recoñecer as nosas raíces e mirar con admiración todos eses elementos que nos levaron ata onde estamos agora, pode resultar reconfortante e permítenos a reconciliación coa nosa identidade cultural.

A identidade cultural, Mabel Martín Allegue (4º ESO C)

Aínda non teño unha opinión moi formada sobre o que supón a identidade cultural e o que a forma, pero supoño que é o que nos diferencia como pobo do resto, o distintivo. Penso que ese distintivo é un idioma propio, uns costumes, unha vestimenta e a fraseoloxía do lugar, pode haber outras cousas que formen a identidade cultural, pero esas son as que sei. 

Existen algunhas culturas que se impoñen sobre outras e tamén pode haber culturas que compartan cousas, en calquera caso, nós coma humanidade temos o dereito de poder coñecelas. Aínda que moita xente diga que o idioma galego só serve en Galicia e outra moita afirme que serve para falar en moitos lugares máis, independentemente de canta xente o fale, o noso deber é conservalo, ensinalo, aprendelo e ser libres para usalo.

Cando por falta de uso e o paso do tempo esquécese un idioma e unha cultura, é porque fixemos algo mal en xeral, a esencia dun pobo non debe esquecerse, xa que conta a historia de onde vimos, e todo o que é coñecemento e historia suma.

Saber e coñecer enriquécenos xa que todo o que se sabe serve para algo, todo contribúe e amplía os nosos horizontes, dá puntos de vista distintos e achega variedade, para non ficar sempre nun mundo igual. Se as persoas fósemos unhas iguais que as outras xa non sería o mesmo, e penso que coas culturas ocorre exactamente iso, se cada pobo ofrece a súa forma de ver a vida e os seus costumes, fan do planeta un lugar moito máis interesante e diverso.

Unha forma de ver as cousas é o que deixamos como humanidade antes de irnos para sempre, xa que non vamos ficar vivos eternamente, pero co paso do tempo aínda que xa levemos anos baixo terra e o que fomos como persoas xa estea comido polos vermes e non se conserve, o que fomos como humanidade e como pobo pode seguir moitos anos máis grazas á cultura e á preservación da identidade.

Que supón para min a preservación da cultura galega?, Daniela Cruz Allegue (4º ESO C)

A preservación da cultura galega, paréceme unha protección da identidade dos galegos. Pouco a pouco imos perdendo tradicións propias da nosa fermosa terra e iso o único que nos provoca é volvernos iguais aos demais. Pode tomarse como algo bo, pero ao final acabaremos perdendo a diferenza do noso pobo galego e volvéremonos copias da nova “cultura” global que se expande polas redes.

Cada vez fálase menos galego, báilase menos, cántase menos… imos perdendo as nosos orixes e o noso sentimento de “irmaus”. Por iso, a preservación da cultura supón algo boísimo, volver ter ese sentimento de unidade sexas quen sexas, volver loitar para protexer os nosos dereitos, non quedar calados.

Hai que manter a nosa lingua fermosa que cada vez se fala menos, a nosa música xunto cos seus bailes… Que se note que a Torre de Hércules non é o único que temos para ofrecer! Temos unha terra riquísima en cultura e non a aproveitamos para nada e temos que ensinarlle ao resto do mundo que somos un dos mellores lugares do mundo.

Resumindo, para min preservar a cultura galega é o mellor, pois significa restaurar os valores perdidos pola globalización que nos distinguían do resto do mundo. Vaise perdendo o sentimento galeguista e nótase moitísimo, xa apenas oio as típicas frases ou bromas e por moi simple que sexa tamén é moi importante.

Temos que enchernos de orgullo pola nosa cultura tan ignorada e deixar os falsos prexuízos de que a cultura galega é de vellos ou só de pobo. A cultura galega é moitisimo máis, é a nosa identidade, e hai que mantela.

MÁSCARAS DO ENTRUDO PORTUGUÊS

 

EXPOSIÇÃO SOBRE LISBOA

O alunado da turma de Português de 2º ESO realizou um trabalho de pesquisa dos bairros de Lisboa, assim como de monumentos ou lugares interessantes na capital portuguesa e aquí podem ver o resultado dos cartazes elaborados.

O señor Ibrahim e as flores do Corán de Éric Emmanuel- Schmitt, Daniel Rojo Moreira (4º ESO C)