domingo, 15 de maio de 2022

Lendo lendas, digo versos de Antonio García Teijeiro, recensión de Simón Lago Hermida (1º Bach A)

Este libro é unha marabillosa recompilación de lendas galegas, recollidas dos recordos máis arraigados do pobo da Galiza. Antonio García e Antonio Reigosa complementan, ademais, cada lenda do fogar de Breogán cunha pequena composición lírica, que actúa de síntese do poema e axuda coa localización espacial (se non queda expresa no propio título do poema). Ademais, tanto as anotacións a pé de páxina, nas que moitas veces se especifíca o nome daquel que contou a lenda; como as ilustracións, que apelan á imaxinación do lector, son obra de Xosé Cobas, ilustrador moi recoñecido.

Segundo os autores, a idea deste libro naceu dunha coñecida súa, Carmen Pernas, á que lle tiveron que dar resposta negativa ante a súa petición dunha lenda. Entón, o maxín dos dous Antonios comezou a traballar para recoller a tradición oral mítica e galega, debido á imperante perda desta.

Isto, en fin, foi o que os impulsou á creación dunha obra tan bonita coma esta.

Entrando en detalles, as miñas preferidas son dúas. Unha, referente á Charca do Alligal, recórdame momentos pasados naquela poza vilalbesa que queda a poucos quilómetros do Roupar natal da miña nai. A segunda ten un motivo que está máis preto da casualidade do que da realidade, xa que o referente que conta a historia das árbores de Cabreiros, Manuel Cabaleiro, é padriño de Manuel Ángel (Manolo) Cabaleiro, persoa que teño en grande estima.

Penso, en conclusión, que este libro, a pesar do simple, transmite indudablemente a natureza da tradición galega e, así, a beleza do pobo que ten a grande imaxinación para converter, en moitos casos, a ignorancia de fenómenos naturais en incribles historias fantásticas, que transmiten a novas xeracións.

Mecanoscrito da segunda orixe de Manuel de Pedrolo, recensión crítica de Pablo Cagiao Rodríguez (1º Bach B)

 

O exército de fume de Manuel Gago, recensión de Sofía López Iglesias (1º Bach A)

Trátase dunha novela escrita por Manuel Gago, un xornalista, profesor e divulgador cultural, nacido en Ribeira en 1976. Dá clase na Facultade de Ciencias da Comunicación de Santiago de Compostela e tamén é membro do Grupo de investigación en Novos Medios da USC. 

Esta novela narra os acontecementos vividos durante a Segunda Guerra Mundial e as consecuencias da Guerra Civil en España, en tres liñas argumentais a principios de 1942.

A primera liña argumental, a máis relevante, narra a historia de Celia Pardo, unha mestra coruñesa enviada á localidade de Arbia por iniciativa do seu pai. 


Celia descoñece o motivo polo que foi enviada alí pero promételle ao seu pai enviarlle toda a información posible sobre algún suceso importante en Arbia. Tempo despois, sucedeu un encontro inesperado entre a mestra e un alto cargo nazi, chamado Albert Speer, durante un dos habituais paseos de Celia. Depois do encontro Celia chamou ao seu pai para comunicarlle o sucedido. O que Celia descoñecía era que o seu pai, Emilio Pardo, médico de gran sona na Coruña, era un espía que traballaba para a resistencia británica.


A nai de Celia, Esperanza, segundo lle contara o seu pai morrera tras enfermar gravemente de tuberculose.


A medida que avanza a historia coñecemos o gran segredo que Emilio ocultaba con ferocidade a súa filla, a historia da súa nai e as circunstancias da súa morte. Descubrimos que Esperanza, estivo dous anos no cárcere tras asumir a culpa dun delito que non cometeu para salvar o seu marido Emilio. No cárcere, pola malas condicións e insalubridade, enfermou de tuberculose e posteriormente, morreu. Celia, despois de descubrir a historia, séntese traizoada e enganada polo seu pai. Toda a súa vida era unha gran mentira. 


Por outro lado, nárrase a historia de Ramallo, un importante guerrilleiro, case lexendario que actuaba en nome da República contra os dilixentes fascistas da ditadura. A embaixada británica, na que traballaba Emilio Pardo, entra en contacto con Ramallo para dar un golpe nunha mina, chamada Valdareas, expropiada polos nazis e reconvertida nun campo de concentración. 


Ramallo acepta co fin de recuperar a dous amigos que foron destinados alí e pola recompensa que lle proporcionarían os britanicos, que sería destinada para volver a encontrarse co seu fillo, oculto dos problemas que tiña o seu pai.


Tamén, se narra a historia de Urbano Lugrís, un pintor ao que por encargo os nazis lle piden piden un retrato dunha moza, Celia. Urbano, ao ver a fotografía que debía retratar, decatouse de que era coma Esperanza, o seu primeiro amor, que aínda non olvidara. Descóbrese que Urbano e Emilio, na infancia, eran grandes amigos ata que Emilio e Esperanza casan, distanciando a Urbano, que estaba profundamente namorado dela. 


Lugrís decide buscar a Emilio e contarlle que a súa filla é buscada polos nazis. Emilio comunícase coa embaixada e deciden que el e mais Celia debían escapar de España. 


A novela remata nun capítulo apaixonante no que aparece Celia dez anos máis tarde en Nova York como diplomática do goberno británico, alí encontrouse cun vello amigo chamado Brais de Brantuas. 


En conclusión, este libro é moi recomendable e gustoume moito, paréceme imprescindible lelo para comprender unha parte da historia recente na nosa sociedade. Narra  sucesos que aconteceron en Galicia nos primeiros anos da posguerra e que moita xente descoñece como o desembarco de submarinos alemáns en territorio galego para recargar subministros e a resistencia dos guerrilleiros galegos en busca da liberdade que lles foi arrebatada. 



                                                                                                                

Irmá paxaro de Tamara Andrés, recensión crítica de Xoel Lago Hermida (1º Bach A)

 Vou facer unha reflexión o poemario Irmá paxaro de Tamara Andrés da editorial Cuarto de Inverno.
Aparece unha metáfora do sangue que se pode entender de moitas maneiras, pode ser a menstruación, pode ser o abandono da nenez, a separación porque unha sangra e outra non: “o sangue descendeulle/polas coxas/en trenzas/mentres eu comprendía/ o silencio atroz da nai”. Aínda que o último verso o silencio atroz da nai é, para min, un sinal sobre o abandono, sexa da nai, da irmá ou dalgunha outra persoa.
Na miña opinión, diría que María Montes fixo un gran traballo coas ilustracións, onde se ve claramente ese estilo de debuxo que ela fai. Eses debuxos, aínda que ninguén ten a mesma imaxinación, creo que plasman fielmente como xeralmente as persoas verían esas dúas irmás paxaro das que fala a autora. Atopo certa diferenza entre as ilustracións das diferentes partes; na primeira parte aparecen as irmás xuntas, na segunda comezan a aparecer separadas e na última só aparece unha unida ao paxaro que voa.

Escollín este libro porque o vin na mesa da miña nai e sorprendéronme as ilustracións e a portada. Lino porque me interesou e tamén me chamou a atención a reflexión que fai sobre o avance da relación das irmás co paso do tempo.

Eu dividiría o libro en tres partes: dende a páxina 9 á 30, da31 á 48 e da 48 á 75.

Na primeira parte vexo unha historia de dor entres as dúas irmás, unha ausencia. Talvez algún tipo de maltrato do que as dúas irmás son vítimas ou un abandono por parte dos pais. Chámame moito a atención a unión tan forte das dúas irmás, por exemplo, “unha sorría cando a outra choraba e viceversa”. Incluso se pode interpretar que unha queda atrapada no pasado mentres que a outra logra superarse, seguir coa súa vida e cumprir os soños que tecían xuntas polo día pero que esmorecían ao chegar a noite; era tanta a escuridade/de cada hora ”que as lapas/carcomían/por dentro/a esperanza”.

A segunda parte resultoume máis complicada de entender.

Hai como unha metáfora do leite que non acabo de saber moi ben o que significa (xa non ti/senón esoutra onde xa non se recoñecería/a pegada do leite/ no pozo das veas/máis vastas)”. Pode ser o rural oposto ao urbano, pode ser abundacia fronte a escaseza. Contoume miña nai que o leite significaba riqueza pois se tiñas vacas tiñan leite, podías vender o excedente; ela tamén me dixo que lle lembraba á liberdade que tiñan cando ían alindar as vacas e bebían directamente dos tetos sen que ninguén lles dixese nada. Eu, sinceramente, non entendín o significado que lle quería dar.

A terceira parte xera dor, crueza, medo, nostalxia. Con este desenlace faime pensar no duro que é desfacerse de quen queremos; “primeiro perdinte entre as mans/agora despréndeste tamén/ da miña ollada” (páxina 59). A nostalxia vén do recordo e da memoria como forza que nos posibilita non esquecer nin as persoas nin todo aquilo que deixan en nós. Todo é aprendizaxe igual que aprendemos a deixar ir aquelas persoas que estiveron nalgún momento na nosa vida e teñen que marchar, teñen que voar.

En xeral, gustoume esta lectura e sorprendeume bastante. Escollín os aspectos que máis me chamaron a atención e que me fixeron reflexionar. Creo que non se entendería sen as ilustracións, parécenme fermosísimas e un bo complemento da historia.

venres, 6 de maio de 2022

AUTOPOÉTICA DE NOOR MEDINA (2º Bach A)

A partir da Autopoética de Ronseltz 

Vai un vangardista e dille a unha cantante de ópera: cántame esta bonita revolución. 

Vai un poeta moderador e dille ao cobrador da luz: non cobres a miña lámpada que brilla sen luz. 

Vai unha lavandeira e dille a un túmulo: onde está a túa roupa negra? 

Vai un ce con cedilla e dille a unha tónica: ponme música. 

Vai un solpor e dille a un rapaz feo: saca un sorriso que mañá estarás máis guapo. 

Vai unha patria pequena e dille a un porteiro de discoteca: leva unha mensaxe para quen a entenda. 

Vai o mariscal Pétain e dille a un porteiro de discoteca: deixaches pasar a musa? 

Vai un leixaprén e queda colgado nunha sala X: agora non quere saír de aí. 

Vai a alborada de Veiga e faise de noite, e entón dille ao cristián de base: atopamos refuixio na fe. 

Vai a néboa dun verso, saise do poema e acata a Constitución: saíu da liberdade. 

Vai unha musa e dille ao porteiro da discoteca de antes: onde está o mariscal Pétain? 

Vai unha obra Hermética e dille a unha Asociación de Pais: o sincretismo dos nenos xrode da pureza das súas ideas.

luns, 28 de marzo de 2022

POEMA DE MIRIAM FERREIRO (1º ESO A)


O Martes tocaron as campás da igrexa.
O Mércores, no bus lembreime dalgún conto.
O Xoves descubrín unha historia castrexa.
O Venres fun parte dun curioso reconto.
O Sábado sufrín en carnes a envexa.
Non soaron os espertadores o domingo.
O luns xoguéi cos meus amigos ó bingo.

Lendo lendas, digo versos de Antonio García Teijeiro, recensión de Simón Lago Hermida (1º Bach A)

Este libro é unha marabillosa recompilación de lendas galegas, recollidas dos recordos máis arraigados do pobo da Galiza. Antonio García e A...