 |
| Marina Martín Allegue |
 |
| Álvaro Naveira Lema |
 |
| Juan Devesa Dourado |
Galiza leva moitos séculos sufrindo a perda da identidade galega. Dende hai moitas xeracións viuse unha diminución da lingua, tradicións e escrita do galego. A perda destes aspectos culturais non é só a perda dunha lingua, senón a perda da identidade de todos os galegos e galegas.
A morte da identidade persoal galega e colectiva non é un proceso novo, é un proceso que leva anos producíndose, cada vez máis rápido.
A nosa lingua, o galego, foi vista negativamente e desprezada deixando lugar para a invasión do castelán, considerada “lingua culta” e utilizada como mostra de superioridade ante os galegos falantes.
Moita xente nova ten medo a expresarse e utilizar a lingua propia natal do seu lugar de orixe. Prexuízos, insultos e desprezos ten que afrontar nestes tempos modernos, sobre todo coa presenza da tecnoloxía e dos aparatos tecnolóxicos, que tamén lle dan maior voz a creadores e creadoras que utilizan o galego nas súas redes sociais.
O esforzo por darlle máis vida a unha lingua desprezada é un esforzo común e unitario. Todos temos que achegar para fortalecer o galego como lingua oficial de España, pois todo o mundo ten o dereito de falar galego libremente sen vergoña ou culpa.
A recuperación da identidade galega é un proceso longo pero reconfortante que nos axuda a conectar coas nosas raíces e sanar os actos de violencia cometidos, incluso por galegos, contra a nosa cultura.
Por unha Galiza sen prexuízos e libre para construir a súa identidade persoal como nai matria de todos os galegos e galegas!
Cando se lle quita a súa cultura a un lugar, estás facendo que ese territorio pase a ser un lugar sen identidade propia e que sexa un lugar máis da morea. Imaxinemos que todos os países perderan a súa identidade cultural, serían todos iguais sen diferenzas, ningun tería unha historia que contar, lugares por visitar ou comidas novas que probar.
É algo que nós como cidadáns temos que conservar de xeración en xeración para non perder a nosa identidade, é un problema máis común do que parece porque cada vez hai máis industrialización e menos conexión co pasado e cos feitos que nos rodean como, por exemplo, a perda de locais artesáns e o aumento de fábricas de ultraprocesados.
En Galicia é frecuente ver como a xente nova cada vez sabe menos da súa cultura e do seu pasado, mentres que os vellos manteñen as súas tradicións e intentan transmitilas a outras xeracións, os mozos e as mozas, na súa maioría, están pouco interesados por estas cousas e só pensan nas novas tecnoloxías ou outras cousas...
É así de sinxelo, mentres non se transmitan de xeración en xeración perderanse os vellos costumes e parece moito máis perigoso do que se pensa...
O caso é que se está a perder o costume de falar o galego entre a xuventude (na que eu me inclúo). Isto implica que, cando estas xeracións antecesoras, que aínda preservan o galego (máis ou menos, dependendo da zona, pois alguén da Coruña non vai falar habitualmente igual o galego que alguén de Burela, por exemplo), cando elas xa non estean, a cultura galega (e non soamente a lingua, xa sexan costumes ou sabedorías) perderase, e pouco a pouco Galicia será un Madrid máis, do que soamente quedará o acento (e a medida que pase o tempo, nin iso?).
Eu, coma persoa adolescente e da Coruña, podo dicir que actualmente á xente da miña idade parécelle raro encontrar a xente da nosa xeración falando galego, e normalmente identificámolos con xente de vilas, pois na Coruña moi pouca xente o fala. Iso é bastante decepcionante, e fastídiame moito que así sexa. Usamos o galego en contextos familiares e en clase de galego, principalmente, polo que non temos o hábito de falalo e cometemos bastantes erros. E non só iso, pois tamén perdemos o costume de cousas que ao igual os adolescentes doutras xeracións facían.
Eu penso que o galego é tamén unha lingua e unha cultura fermosa, e deberiamos de preservala e presumir dela como se fai co euskera e co catalán.
Existen algunhas culturas que se impoñen sobre outras e tamén pode haber culturas que compartan cousas, en calquera caso, nós coma humanidade temos o dereito de poder coñecelas. Aínda que moita xente diga que o idioma galego só serve en Galicia e outra moita afirme que serve para falar en moitos lugares máis, independentemente de canta xente o fale, o noso deber é conservalo, ensinalo, aprendelo e ser libres para usalo.
Cando por falta de uso e o paso do tempo esquécese un idioma e unha cultura, é porque fixemos algo mal en xeral, a esencia dun pobo non debe esquecerse, xa que conta a historia de onde vimos, e todo o que é coñecemento e historia suma.
Saber e coñecer enriquécenos xa que todo o que se sabe serve para algo, todo contribúe e amplía os nosos horizontes, dá puntos de vista distintos e achega variedade, para non ficar sempre nun mundo igual. Se as persoas fósemos unhas iguais que as outras xa non sería o mesmo, e penso que coas culturas ocorre exactamente iso, se cada pobo ofrece a súa forma de ver a vida e os seus costumes, fan do planeta un lugar moito máis interesante e diverso.
Unha forma de ver as cousas é o que deixamos como humanidade antes de irnos para sempre, xa que non vamos ficar vivos eternamente, pero co paso do tempo aínda que xa levemos anos baixo terra e o que fomos como persoas xa estea comido polos vermes e non se conserve, o que fomos como humanidade e como pobo pode seguir moitos anos máis grazas á cultura e á preservación da identidade.
A preservación da cultura galega, paréceme unha protección da identidade dos galegos. Pouco a pouco imos perdendo tradicións propias da nosa fermosa terra e iso o único que nos provoca é volvernos iguais aos demais. Pode tomarse como algo bo, pero ao final acabaremos perdendo a diferenza do noso pobo galego e volvéremonos copias da nova “cultura” global que se expande polas redes.
Cada vez fálase menos galego, báilase menos, cántase menos… imos perdendo as nosos orixes e o noso sentimento de “irmaus”. Por iso, a preservación da cultura supón algo boísimo, volver ter ese sentimento de unidade sexas quen sexas, volver loitar para protexer os nosos dereitos, non quedar calados.
Hai que manter a nosa lingua fermosa que cada vez se fala menos, a nosa música xunto cos seus bailes… Que se note que a Torre de Hércules non é o único que temos para ofrecer! Temos unha terra riquísima en cultura e non a aproveitamos para nada e temos que ensinarlle ao resto do mundo que somos un dos mellores lugares do mundo.
Resumindo, para min preservar a cultura galega é o mellor, pois significa restaurar os valores perdidos pola globalización que nos distinguían do resto do mundo. Vaise perdendo o sentimento galeguista e nótase moitísimo, xa apenas oio as típicas frases ou bromas e por moi simple que sexa tamén é moi importante.
Temos que enchernos de orgullo pola nosa cultura tan ignorada e deixar os falsos prexuízos de que a cultura galega é de vellos ou só de pobo. A cultura galega é moitisimo máis, é a nosa identidade, e hai que mantela.
O alunado da turma de Português de 2º ESO realizou um trabalho de pesquisa dos bairros de Lisboa, assim como de monumentos ou lugares interessantes na capital portuguesa e aquí podem ver o resultado dos cartazes elaborados.
.jpg)
O alunado de 2º da ESO de Português desenhou estas cartolinas com receitas tradicionais aprendidas de mães e avós que vão estar expostas no ...
